Tato, czy mogę na kilka miesięcy zamieszkać u Ciebie? niepewnie zapytał Kacper.
Nie. krótko odpowiedział ojciec.
Rodzice Kacpra rozwiedli się jakieś dziesięć lat temu. Matka po dwóch latach ponownie wyszła za mąż, a ojciec został sam w trzypokojowym mieszkaniu. Miał charakter trudny, niemal nie do zniesienia. Kobiety pojawiały się w jego życiu, lecz nigdy nie zostawały na długo. Synowi nigdy nie odmawiał pomocy płacił alimenty, kupował wszystko, co potrzebne, i aktywnie uczestniczył w jego wychowaniu. Robił to surowo, po męsku, bez czułości, ale z ojcowską troską.
Kacper wcześnie wszedł w samodzielność. Po ukończeniu klasy dziewiątej podjął pracę i od razu wyprowadził się od matki, wynajmując pokój w akademiku w Krakowie. Po kilku latach poślubił Jadwigę, swoją koleżankę ze szkoły. Planowali kupić mieszkanie na kredyt, zbierali na wkład, kiedy właściciel pokoju, w którym mieszkali, poinformował ich, że wystawił je na sprzedaż. Musieli poczekać, aż transakcja się sfinalizuje. Kacper postanowił poprosić ojca, by przyszedł na chwilę zamieszkać, przecież ojciec mieszkał sam w dużym mieszkaniu. Odrzucenie ojca zaskoczyło Kacpra i chciał już zakończyć rozmowę, gdy ojciec dodał:
Możesz przyjechać, ale cisza.
Dziękuję, westchnął Kacper z ulgą.
Wiedział, że ojciec jest mało towarzyski, ceni ciszę, nie przepada za słowami i emocjami. Dlatego nie zdziwiło go to wymaganie. Jadwiga, w piątym miesiącu ciąży, również znała tę regułę i przyjęła ją spokojnie. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że cisza oznaczała wyłącznie ich dwa w mieszkaniu ojca, a nie w domu ojca.
Stanisław Wasiljewicz wstawał o piątej rano, szurając grubymi butami po domu i odrabiając swoje poranne rytuały: toaleta, łazienka, kuchnia, kuchnia, toaleta, łazienka, łazienka, kuchnia. W ciszy porannej słychać było jedynie szur, szur, szur Nagle coś upadło i rozległ się huk: kurwa mać!. Znowu szur, szur, szur, a potem kolejny huk. Nie przejmował się, że w domu ktoś jeszcze śpił to był jego dom i kto nie lubi takiego spokoju, niech odchodzi.
Poza porannym hałasem, ojciec kontrolował każdy ruch syna i synowej. Telewizor po dziewiątej wieczorem? Nie wolno denerwuje go hałas. Smażyć jedzenie? Nie nie znoszę zapachów. Oszczędzać prąd i wodę? Musi, bo nie jest bogaty.
Tak trwało tydzień, aż Jadwiga trafiła do szpitala. Zdumiona była, gdy po dwóch dniach zjawił się teść z koszem owoców.
Dziecko potrzebuje witamin, surowo podał torbę.
Dziękuję, panie Stanisławie, podziękowała Jadwiga.
No dobra, skinął głową. Idę. Słuchaj się lekarza.
Dobrze, uśmiechnęła się Jadwiga. Do widzenia.
Po wypisaniu Jadwiga znowu musiała liczyć się z porannym wstawaniem ojca o piątej, choć tym razem szurał ciszej, starając się okazać troskę. Na przykład wezwał ją surowo do śniadania albo po cichu podszedł, zabrał ścierkę i sam umył podłogę bo w jej stanie potrzebowała więcej odpoczynku.
Mieszkanie kupili dopiero po trzech miesiącach. Ojciec nalegał, by przed wprowadzeniem się przeprowadzono remont. Jadwiga urodziła, kiedy remont był w pełnym rozkwicie, i musiała wrócić do domu teścia. Teściowa i jej rodzice odwiedzili ich kilka razy po wypisaniu, ale teść zawsze udawał, że goście nie są mile widziani. Z drugiej strony cieszył się na widok wnuczki. Gdy patrzył na małą Wiktorię, surowa twarz rozjaśniała się uśmiechem. Był gotów chronić ją przed światem, który w jego oczach groził jej niewinności.
Każdego ranka zabierał małą Wiktorię, dając Jadwidze szansę na drzemkę po bezsennych nocach. Nauczył się nawet zmieniać pieluchy. Kiedy nadszedł czas przeprowadzki do własnego mieszkania, Stanisław Wasiljewicz, wycierając skąpą, męską łzę, powiedział surowo:
Jesteście jeszcze młodzi, nie powinniście żyć sam z małym dzieckiem. Zostańcie u mnie. Nie na długo. Dopóki Wiktorka nie wyjdzie za mąż.
Kacper i Jadwiga spojrzeli na siebie ze zdumieniem. Ojciec odwrócił się i dodał:
To tylko starcza sentymentalność. Co wy tu siedzicie? Chodźcie, weźcie Wiktorkę i rozpakowujcie rzeczy. Zdołacie jeszcze się przeprowadzić, wy, głupcy króla nieba.
Chłopcy myśleli, że ojciec czeka, aż w końcu wyjadą, a tu takie rzeczy Zostało im tylko zdumiewać się zmianą, jaka zaszła w surowym, nieprzystępnym ojcu. Postanowili zostać. Przecież dobrze mieć dziadka.
A Stanisław Wasiljiewicz, z czułością kołysząc wnuczkę, był szczęśliwy, że w jego życiu pojawił się najukochańszy i najcenniejszy człowiek.
