Pamiętam go jako okrutnego i dziwnego człowieka. Mój własny ojciec był zupełnie inny i nie pamiętam, żeby kiedykolwiek mnie ukarał, ale od czasu, gdy skończyłam osiem lat i Adam pojawił się w naszym domu, regularnie dostawałam pasem Besztano mnie za złe oceny, za spóźnienie się do domu ze spaceru, za zabrudzenie nowych ubrań i tak dalej. Moja matka nie reagowała na to w żaden sposób.
Na urodziny dostawałam prezenty tylko od matki, a ojczym zachowywał się wobec mnie jak obcy. Nie pozwalał mi mówić do siebie “tato”, a i ja nie chciałam tego robić.
Rozważałam, że najlepszym momentem w moim życiu będzie wyprowadzenie się od rodziców i życie na własną rękę. Ale zawsze przychodzi taki czas, kiedy zdajesz sobie sprawę, że twoi rodzice tak naprawdę zawsze się o ciebie troszczyli i cię kochali, jakkolwiek dziwnie to brzmi. I prędzej czy później mogą potrzebować twojej opieki.
W wieku siedemdziesięciu lat Adam został zupełnie sam, a ponieważ byłam jedynym dzieckiem, jakie miał on i moja matka, na moje barki spadło pomaganie mu. Pomagałam w zakupach, wyprowadzałam staruszka na spacery i próbowałam go trochę zadowolić rzadkimi spotkaniami z wnukami. Ojczym nigdy nie stał się wobec mnie cieplejszy, ale kochał wnuki i nigdy ich nie beształ. Stał się dziadkiem, który pouczał mnie, gdy ośmieliłam się podnieść głos, a tym bardziej pas, na któregoś z maluchów.
Już kiedy umierał w białych ścianach szpitala, wyczerpany chorobą serca, wiecznymi zabiegami i bólem, ciągle mnie do siebie wołał. Długo siedziałam w jego pokoju, wspominaliśmy jakieś historie z mojego dzieciństwa, a ojczym otwierał się przede mną w inny sposób. Wtedy po raz pierwszy wyraźnie zobaczyłam, że on mnie wychowywał, a nie karał ot tak. To wszystko było zawsze zasłużone.
Oprócz testamentu z całym majątkiem, który był przeznaczony dla mnie, na kilka dni przed zakończeniem swojej męki dał mi prezent – podarował mi złoty pierścień swojego ojca. Był ciężki i szeroki, ale pasował na mój palec. Adam uśmiechnął się do mnie z poczuciem winy, mówiąc:
– Przepraszam, za to, co było złe. Dopiero uczyłem się wtedy bycia ojcem. Mam nadzieję, że choć trochę się udało.
