Kiedy moja mama żyła, spędzała ze mną dużo czasu, podczas gdy mój ojciec pracował, a kiedy jej już nie było, ojciec nadal nie znajdował dla mnie czasu. Bardzo szybko znalazł sobie nową żonę i matkę dla mnie. Sara była piękną dwudziestolatką, która potrzebowała mieszkania i pieniędzy taty, i wcale nie lubiła dzieci, bo sama była wtedy jeszcze dzieckiem.
Kazała mi nazywać się “ciocią” przy ludziach, których znała, i okłamywać obcych, że jesteśmy siostrami. Nie wiem, co mówiła o mnie ojcu, ale on zawsze patrzył na mnie ze złowrogo, znajdując powody, by mnie zbesztać i grożąc, że wywiezie mnie na wieś do babci. Często mnie tym straszył, nie zdawał sobie jednak sprawy, że ja sama chętnie bym tam poszła.
Moja babcia była wspaniałą i bardzo zabawną kobietą. Nauczyłam się od niej wielu zabawnych wierszyków i dowcipów, które nawet w wieku trzydziestu lat miło wspominam i opowiadam moim dzieciom. Bardzo mnie też kochała. Zawsze miała dla mnie czas, tak jak moja matka, a lato na wsi było najlepszym okresem. Dlatego w piątej klasie poprosiłam babcię, żeby przekonała ojca, żeby mnie jej oddał.
– Jak będziesz stąd dojeżdżać do swojej szkoły? – Babcia zastanawiała się. – Będziemy musieli przenieść cię do naszej wiejskiej szkoły. Czy to by ci odpowiadało?
Byłam gotowa zrobić wszystko, żeby nie mieszkać z Sarą.
Tak też się stało. Tata szczęśliwie zostawił mnie, żebym zamieszkała z babcią, wysyłał nam tylko pieniądze, żeby starczyło na wszystko. On i moja babcia często kłócili się przez telefon, a ona beształa go za to, że w ogóle o mnie nie myśli, mówiła mu, że Sara kiedyś go zostawi, ale tata w to nie wierzył. Tymczasem ja dorosłam, poszłam do technikum, a potem przeprowadziłam się z powrotem do miasta.
Dostałam pracę, a dzięki temu mogłam zabrać moją ukochaną babcię ze wsi do ładnego, wynajętego mieszkania. Ona pierwsza usłyszała o moim chłopaku i była jedyną krewną na skromnym weselu, bo ani tata, ani Sara nie mogli przyjechać. Oboje byli bardzo zaskoczeni, gdy zadzwoniłam. Sara nie poznała mnie nawet po głosie. A tata tylko mi pogratulował i powiedział, że ma sprawy do załatwienia.
Gdzieś z tyłu głowy zawsze wiedziałam, że tata wymienił mnie na tą kobietę, ale jako mała dziewczynka nie rozumiałam tego. Teraz już rozumiem, nie jestem zła. Wszystko dzięki mojej babci, która wzięła na swoje kruche barki moje wychowanie i wychowywała mnie zamiast rodziców, nigdy nie dając mi poczuć się pozbawioną miłości.
Mam nadzieję, że wszystkie dzieci, które dorastają w podobnych warunkach mają lub będą miały kogoś takiego jak moja babcia. Czasem tak jest lepiej niż w rodzinie, w której nikt cię nie potrzebuje.
