Gdy byłem młody, byłem bardzo przystojny i wiecznie ganiały za mną dziewczyny. Dzięki temu ożeniłem się z bardzo piękną i inteligentną kobietą i mieliśmy wspaniałe dzieci. Gdyby nie choroba, całe życie spędziłbym z moją pierwszą i jedyną żoną, ale ona zbyt szybko mnie opuściła. A na starość zawsze chce się mieć drugą osobę u boku, w ten sposób łatwiej jest żyć finansowo i nie ma uciążliwego uczucia samotności.
Od pięćdziesiątego siódmego roku życia aktywnie zacząłem szukać nowej miłości — dzieci były już dorosłe i samodzielne. Ludzie zapoznają się z kimś w parku, albo w pracy, albo celowo chodzą do kawiarni, szukając odpowiednich dla siebie połówek. Ja też tak próbowałem …
Tymczasem moja sąsiadka z góry ciągle wyciągała do mnie rękę. Była starsza ode mnie o trzy lata, też wdowa, niezbyt piękna, bez dzieci, ale z mieszkaniem. Starała się o mnie dbać, zawsze dawała mi jedzenie i przychodziła w odwiedziny nieproszona. W ogóle jej nie lubiłem, nie zwracałem na nią uwagi i starałem się dać do zrozumienia, że nic mnie nie obchodzi.
Latem pojechałem z dziećmi i wnukami nad morze. Z mojej dawnej urody nie pozostało już prawie nic, a kiedy wnuki wołały do mnie “dziadku!”, kobiety jeszcze bardziej traciły mną zainteresowanie.
Wcześniej czytałem wiele historii miłosnych o takich staruszkach jak ja, którzy znajdowali drugą miłość i żyli szczęśliwie przez lata w nowym małżeństwie, a tylko ja, wydawało się, nie miałem szczęścia.
Kiedy wróciłem do domu, sąsiadka czekała już na mnie z gorącymi plackami. Opiekowała się mną od kilku lat, a ja ciągle ją odrzucałem, nie akceptowałem jej uczuć. Ale teraz myślę, że jestem gotowy, by z nią być, skoro nikt inny nie zwraca na mnie uwagi. To lepsze niż bycie zupełnie samemu, prawda? Ona potrafi gotować i wykonywać obowiązki domowe, a ja właśnie kogoś takiego potrzebuję. Nie chcę być sam przez następne dziesięć czy dwadzieścia lat.
