Mieszkamy w stolicy. Mamy dwupokojowe mieszkanie, które kupiliśmy niedawno. Wcześniej mieszkaliśmy na wynajmowanym.
Drzwi mojego domu zawsze były otwarte dla moich przyjaciół i krewnych. Jednak po pewnym incydencie postanowiłem nie przyjmować w swoim domu żadnych krewnych. Zadzwoniła moja starsza siostra i powiedziała, że jej córka przyjeżdża do stolicy. Naturalnie, musiała się u nas zatrzymać. Przyjęliśmy moją siostrzenicę.
Moja żona jest bardzo miła i życzliwa, zawsze z szacunkiem traktowała ludzi. Moja siostrzenica wyrosła na prawdziwą piękność. Jak twierdzi, przyjechała na podbój stolicy. Postanowiła zdobyć dobrą pracę i ułożyć sobie życie. Myślała, że w stolicy otworzą się przed nią drzwi prestiżowych firm, oraz że gdzieś tam czeka na nią bogaty facet.
Początkowo moja żona nie zawracała sobie głowy dodatkowymi kosztami pobytu mojej siostrzenicy. A ona jadła na nasz koszt, nigdy nie kupiła chleba ani innych produktów. Za to z apetytem pożerała zawartość lodówki. Kilkakrotnie żona prosiła ją o pomoc w domu, o sprzątanie, o umycie, chociaż kubków i talerzy.
Całymi dniami przebywała w domu i nie zaprzątała sobie głowy szukaniem pracy. Ignorowała prośby mojej żony i pewnego dnia powiedziała, że nie potrzebuje naszej pomocy i może jeść w lokalu.
Postanowiłem poważnie z nią porozmawiać i dowiedzieć się, jakie są jej plany, zapytałem o jej zatrudnienie. Odpowiedziała, że nie znalazła jeszcze odpowiedniej pracy, mówiąc, że nie zamierza pracować za grosze. Dałem jej do zrozumienia, że nie będę jej długo trzymał w swoim domu.
Ona niegrzecznie odpowiedziała, że jej obecność w naszym domu nie ma większego wpływu na nasz rodzinny budżet. Moja cierpliwość pękła, więc dałem jej termin trzech dni na wyprowadzkę. Następnego dnia moi krewni zaczęli do mnie dzwonić i oskarżać mnie o bezduszność, mówiąc, że wyrzucam z domu bezradną dziewczynę. Na koniec poprosiłem ją, żeby spakowała swoje rzeczy i wyjechała. Myślę, że postąpiłem słusznie.
