Siedzimy z córką i płaczemy. Zostałyśmy porzucone. Obie. W odstępie dwóch dni. Ją rzucił chłopak,mnie mój mąż. Oboje byli tchórzami. Nie mieli nawet odwagi powiedzieć nam tego w twarz. Chłopak wysłał córce SMS-a na media społecznościowe. A ja dostałam SMS-a od męża. SMS-a! Po 20 latach małżeństwa. Żałosny sms. Nie byłam nawet godna rozmowy.
Mój mąż pojawił się dwie godziny po smsie. Spakował swoje rzeczy. Wyjechał. Córka zaszyła się w pokoju. Wyłyśmy przez godzinę. Potem zdecydowałyśmy , co robić.
– Zmienić zamki. Dupek zabrał ze sobą klucze. Razem ze swoimi rzeczami.
Zastanawiałam się. Moja córka ma rację. Zmieniłyśmy.
– Mamo, możemy wszystko wyrzucić? Rzeczy ojca, i to, czego nie wziął mój były?
Tak też zrobiłyśmy. Włożyliśmy to do worków. Wyrzuciłyśmy. Przejrzałyśmy wszystkie naczynia. Nie potrzebujemy tony garnków i patelni dla dwóch osób. Nadwyżkę oddalam sąsiadom. Sprzedałam narzędzia męża. Przykleiłam deskę klozetową do muszli klozetowej. Na znak wolności. Wieczorami oglądałyśmy filmy. Jadłyśmy lody. Robiłyśmy sałatki. Chodziłyśmy na spacery. W domu było cicho i spokojnie. Rachunki za mieszkanie były miłym zaskoczeniem. Toaleta zawsze była czysta. Na artykuły spożywcze wydawaliśmy trzy razy mniej. Udało nam się kupić kota. Mój mąż ma alergię.
Pierwszy żal odszedł w niepamięć. Opuszczony i porzucony. Musimy iść dalej. Córka jest jeszcze młoda. Ma dopiero dziewiętnaście lat. Ja mam czterdzieści. Ona dopiero zaczyna swoje życie. Złożyłam pozew o rozwód. Mąż wymeldował się z mojego mieszkania w zamian za obietnicę, że nie będzie dzielił się ze mną swoim samochodem. Chwalił się swoją mową damą serca, która jest tylko trzy lata starsza od naszej córki. Przeżyłam. Nie ma już rodziny. To się zdarza.
Czas pomógł. Pół roku później moja córka poszła na randkę. Ja pracowałam. Byłam rozwiedziona. Przestałam myśleć o byłym mężu. Fitness. Dobry fryzjer. Szefowie doceniali zapał w pracy. Życie szło do przodu Mąż wrócił. I nie minęło pół roku od oficjalnego rozwodu. Wrócił ze swoimi rzeczami. Młoda panna nie doceniła 40-letniego mężczyzny. Ale ja go już nie chciałam…
Tak to już z nami jest. Mąż odszedł? To wina żony. Nie zwracała uwagi. Wina żony. Nie dawała mu wystarczająco dużo. Pije? Bije? Nie pracuje? To wina żony. Wpuściła go do środka. Nie wpuściła? Dlaczego go wpuściła?
Moja córka mnie poparła, nie chce znać ojca, zdrajcy. Ale wszyscy wokół mnie czekają, aż się opamiętam. Moja matka czeka. Mówi, że nie mogę iść sama przez życie. Moja teściowa czeka. Mówi, że jeśli przegapię swoją szansę, on znajdzie kogoś innego. Moja siostra czeka. Mówi: kto cię zechce w wieku czterdziestu lat? Wypadasz z gry. Co w tym złego! Zdradził ? Zrozumiał to! Wrócił! Powinnam być szczęśliwa! Ale nie jestem szczęśliwa.
– Nie jesteście sobie obcy! – Wszyscy tak mówią .
Oni są źli. Jesteśmy obcy. Jesteśmy rozwiedzeni. Nie ma czegoś takiego jak byłe dzieci. A byli mężowie to rzecz powszechna.
– Czy jesteś gotowa zapomnieć o wszystkich dwudziestu latach małżeństwa z powodu błędu? – Zastanawia się były mąż.
Jestem. Mogłabym wybaczyć cichy romans. Ale dowiedzieć się o zbliżającym się rozwodzie z SMS-a: “Musimy się rozwieść, zakochałem się w innej” – nie. Nie wybaczę. Nie miał odwagi usiąść i porozmawiać. Patrząc mi w oczy. Nie. Nie wybaczę mu.
