– Czyś ty postradała zmysły? Gdzie ty się wybierasz? Czy ty się niczego nie boisz? Ani piekła, ani Boga? Musimy się rozwieść!
Z tymi słowami do pokoju wbiegł mój mąż z oczami czerwonymi jak rak. Nie mogłam zrozumieć, co jest nie tak. Przecież to spokojny i opanowany człowiek. Dlaczego był tak wzburzony? Co w niego wstąpiło?
Wszyscy obecni siedzieli i trzepali rzęsami. No i co ja mogłam zrobić? Pójść gdzieś? W pobliżu jest tylko lądowisko, jezioro, dzieci z obozu. Do najbliższej wioski jest siedem kilometrów, a od nas nie ma żadnego transportu.
– Nawet nie myśl o tym! Dobra, porozmawiamy później, jak będziemy sami! – mąż w złości zakończył swoją tyradę, po czym trzasnął drzwiami i wybiegł.
Pięć minut później wszystko się wyjaśniło. A oto co się stało…
Mój syn ma 7 lat i wraz z kolegami spacerował w pobliżu jeziora. Było jeszcze zbyt chłodno do pływania. Starsze dzieci weszły do wody, a młodsze tylko siedziały przy ognisku. I w jeden taki wieczór, przy świetle ogniska pojawił się jeden z miejscowych rybaków. Przywiązał swoją łódź do brzegu i postanowił stanąć obok by się ogrzać. Dzieci tłoczyły się wokół niego, pytając o jego połów i czy mógłby je zabrać na przejażdżkę.
Rybak okazał się przyjazny i zaczął wyciągać ryby ze swojej torby, po czym powiedział, że na pewno ich przewiezie, ale tylko jeśli opiekunowie pozwolą.
Nie pamiętał żadnej z obecnych tam osób, w tym ich imion. Oni również o nim zapomnieli. Zaledwie kilka dni później znów był zacumowany blisko brzegu. Ale nie było ryb. Rozpoznał mojego syna. Rybak powiedział do niego:
– Hej, młody, idź zadzwoń do swojej matki i powiedz jej, że wezmę na moją łódź każdego, kto chciał.
A syn nie poszedł do mnie, ale do ojca i wszystko mu opowiedział.
– Tato ! W krzakach czeka na mamę jakiś dziwny człowiek, chce ją zabrać na przejażdżkę swoją łodzią.
Czy wyobrażasz sobie, co mógł pomyśleć? Mój syn nie chciał, żeby stało się coś złego, ale rozegrał to w taki sposób, że stałam się winna, chociaż nic nie zrobiłam. A mój mąż wpadł w złość. Byliśmy prawie rozwiedzeni! Musiałam przez kilka dni udowadniać swoją niewinność.
