Zimą do opuszczonego domu podjechała ciężarówka. Wysiadła z niej młoda kobieta i dwoje dzieci. Sąsiedzi byli ciekawi, co to za młoda kobieta wprowadza się do opuszczonego domu.
– Widocznie sprzedali go tanio- powiedziała babcia.
W tym czasie kobieta samodzielnie wniosła swój skromny dobytek i zamieszkała w nowym domu. Chętnie pomagała jej nastoletnia dziewczyna i 7-letni chłopiec.
***
– Posłuchajcie. W sobotę wszyscy idziemy na czyn społeczny. Będziemy sprzątać park,- powiedziała wychowawczyni.
– Czy potrzebujemy jakiegoś sprzętu? – Zapytał ktoś z ósmoklasistów.
– Mamy grabie, wiadra i miotły.
Kasia była nowa. Jeszcze nie do końca zaadaptowała się w tej szkole. Gdy wyszła z klasy, by zmoczyć gąbkę do tablicy, jeden z chłopców powiedział:
– Jeśli szybko posprzątamy park, to może jeszcze pomożemy też Igorowi i Kasi. Na podwórku jest dużo pracy.
– A ty co, nie masz co robić? – Krzyknęli chłopcy z tyłu klasy.
– Podoba mi się ten pomysł. Starzy właściciele zostawili po sobie mnóstwo gratów, mama Kasi i Igora sama nie da rady.
– Jeśli większość z was jest za, to mogę porozmawiać z dyrektorem, – powiedziała wychowawczyni pani Anna.
Adam był człowiekiem starej szkoły, żył w czasach, kiedy ludzie zawsze sobie pomagali. Wiedział, że oni są nowi — sąsiedzi nie pospieszą z pomocą. Więc dał pozwolenie.
***
Tydzień później koledzy z klasy Kasi zebrali się na podwórku, prowadzeni przez dyrektora i nauczycielkę. Wkrótce przyjechała ciężarówka, która zabrała wszystkie śmieci. A potem do akcji włączyła się Rada Sołecka — pomogli naprawić dach.
– W przyszłym miesiącu naprawimy piec, a w międzyczasie babcia udzieli wam schronienia, – powiedział dyrektor PGR-u.
– Dziękuję bardzo. Całe dzieciństwo mieszkałam na wsi, a potem przeniosłam się do miasta. Ale po śmierci męża zrozumiałam, że nie ze wszystkim sobie poradzę, więc wróciłam bliżej ziemi, – płakała Maria.
– Nie płacz. Przyjmij z wdzięcznością pomoc ludzi. Zawsze będziemy cię wspierać, wszyscy jesteśmy tu przyjaciółmi, – powiedziała babcia.
***
Po czynie społecznym Anna próbowała poskarżyć się dyrektorowi na chłopaka ze swojej klasy. Podobno wykorzystywał pracę kolegów z klasy, by wyróżnić się z tłumu. Adam jednak nie widział w tym nic złego. Ilu ludzi podjęło się dobrej sprawy, pomogło młodej rodzinie. A gdyby nie on, nikt by o nich nie wiedział.
– Uspokój się. Masz dobrą klasę i reagujące dzieci, – powiedział dyrektor szkoły do wychowawczyni.
I tak Maria mieszkała z dziećmi na wsi. Ogólnie rzecz biorąc, nie żałowała, że zdecydowała się na przeprowadzkę, ponieważ tutaj jej życie było wypełnione sensem, a jej dusza – ludzką dobrocią.
