Mam już dwóch synów. Są bardzo energiczni, dosłownie rozwalają wszystko, co napotkają na swojej drodze, ale są też bardzo mili. Potrafią się pokłócić, rozpłakać, a za chwilę przytulić, jakby nic się nie stało. Niestety, wielu ludzi zauważa tylko te negatywne strony ich zachowania i zaczyna udzielać mi rad, jak powinnam ich wychować. Ja jednak uważam, że w tym wieku dzieci powinny mieć pewną wolność, by mogły w przyszłości wyrażać siebie w pełni. Często słyszę, że mój Wiktor jest spokojnym i dobrze wychowanym chłopcem, ale że Adam to bardzo niezdarny, zbyt żywiołowy maluch, który rzekomo będzie tylko przeszkadzał bratu w dorosłym życiu.
Na takie opinie zwykle po prostu kiwam głową. Może mają w tym trochę racji, ale one się kochają i wzajemnie dopełniają. Po prostu nie mogą bez siebie żyć. Niedawno zaczęli marzyć o psie, ale ja boję się psów. Jeśli zdecyduję się na zwierzę, to na pewno będzie to żółw – spokojny, powolny i potrafiący się obronić, jeśli zajdzie taka potrzeba. Kiedy Adam się urodził, nawet nie wyobrażaliśmy sobie z mężem, jak bardzo nasze życie się zmieni. Kiedy dowiedziałam się, że dziecko urodzi się chore, przez chwilę wszystko straciło sens. Przecież przez całą ciążę nic nie zapowiadało problemów. Płód rozwijał się prawidłowo, wszystko było w porządku.
Po tym tragicznym USG rozważałam nawet aborcję, ale tylko przez chwilę. Szybko doszłam do siebie i postanowiłam, że mimo wszystko urodzę. Nikt poza moim mężem nie wspierał mnie w tej decyzji – nawet moi rodzice. Musiałam znieść to, że nazywano mnie nierozsądną, musiałam przełknąć łzy i powiedzieć, że dzieci to najpiękniejszy dar życia. Na szczęście mój mąż, pełen determinacji, stanął po mojej stronie i powiedział: „Ona urodzi, koniec kropka!”
Dzięki jego wsparciu, moja rodzina powoli zaczęła akceptować moją decyzję. A kiedy Adam w końcu się urodził, wszyscy byliśmy zaskoczeni, jak szybko się rozwijał. Jego starszy brat Wiktor pomagał mu w nauce, podając mu różne rzeczy, a Adam je nazywał. Wtedy poczułam, że wszystko będzie dobrze, i tak się stało.
